Ενας Αιώνας σε αυτές τις Πλαγιές
Εκατό χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να γεννηθούν και να χαθούν αυτοκρατορίες.
Αρκετός χρόνος για να μεγαλώσουν και να χαθούν δάση.
Αρκετός χρόνος για ένα παιδί να γίνει προπάππους ή προγιαγιά.
Κι όμως, στις ίδιες αυτές πλαγιές, κάθε άνοιξη αρχίζει ακόμη με τα πρώτα πράσινα βλαστάρια μετά τον χειμώνα.
Η ιστορία του αγροκτήματός μας ξεκίνησε πριν από περισσότερα από εκατό χρόνια, στις ηλιόλουστες πλαγιές της Θεσσαλίας.
Αυτό που ξεκίνησε ως οικογενειακός βιοπορισμός έγινε σταδιακά μια σχέση με έναν συγκεκριμένο τόπο — με τις εποχές του, τους ανέμους του, τις δυσκολίες και τα δώρα του.
Με τα χρόνια, πολλά άλλαξαν. Οι τρόποι καλλιέργειας εξελίχθηκαν. Οι αγορές άλλαξαν. Νέες δυνατότητες εμφανίστηκαν, ενώ άλλες χάθηκαν.
Κι όμως, κάποια πράγματα έμειναν σταθερά.
Η γη συνέχισε να δίνει τον ρυθμό.
Κάθε εποχή εξακολουθεί να αρχίζει με παρατήρηση: παρακολουθώντας τον καιρό, κατανοώντας την κατάσταση του εδάφους και ακολουθώντας την εξέλιξη των φυτών. Η γεωργία απαιτούσε πάντα σχεδιασμό, αλλά απαιτεί και ταπεινότητα. Η φύση σπάνια ακολουθεί ένα πρόγραμμα φτιαγμένο από τον άνθρωπο.
Οι άνθρωποι άλλαξαν. Τα εργαλεία άλλαξαν. Οι καλλιέργειες άλλαξαν. Ακόμη και το κλίμα άλλαξε. Το βουνό έμεινε ο ίδιος δάσκαλος.
Σήμερα, η δουλειά μας συνεχίζει να γεννιέται από αυτή τη σχέση με τη γη.
Καλλιεργούμε αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά στα υψίπεδα της Θεσσαλίας, όπου το υψόμετρο, το μεσογειακό φως και οι ιδιαίτερες συνθήκες του τόπου μας διαμορφώνουν τον χαρακτήρα κάθε φυτού.
Όμως η καλλιέργεια είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας.
Η συγκομιδή γίνεται με προσοχή και σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε φυτού. Ύστερα, τα βότανα περνούν σε μια πιο αργή φάση: τη φυσική αποξήρανση. Εκεί, η υπομονή γίνεται εξίσου σημαντική με την εργασία.
Ο χώρος της αποξήρανσης είναι ένας από τους πιο ήσυχους χώρους του αγροκτήματος.
Δέσμες βοτάνων ξεκουράζονται σε ξύλινες κατασκευές, καθώς ο αέρας και ο χρόνος ολοκληρώνουν τη δουλειά που ξεκίνησε στο χωράφι.
Εδώ θυμόμαστε πως η ποιότητα συχνά προκύπτει από τον περιορισμό της παρέμβασης και όχι από την υπερβολή της.
Η ίδια αρχή εκτείνεται πέρα από τα βοτανικά μας προϊόντα.
Η γη του αγροκτήματος μας δίνει επίσης δημητριακά, όσπρια, άλευρα και εποχικά προϊόντα — τροφές που διαμορφώνονται από το έδαφος, τον καιρό και τις εποχές μέσα στις οποίες μεγαλώνουν.
Κάποια γίνονται καθημερινές προμήθειες.
Άλλα μεταμορφώνονται σε τροφές και παρασκευές που μεταφέρουν κάτι περισσότερο από το αγρόκτημα πέρα από τα χωράφια του.
Τα βότανά μας γίνονται βοτανικά προϊόντα και αφεψήματα. Κάποια τα απολαμβάνουμε απλά όπως είναι• άλλα συνδυάζονται σε τελετουργίες σχεδιασμένες για συγκεκριμένες στιγμές της ημέρας και του χρόνου.
Οι προμήθειές μας παραμένουν πιο κοντά στην αρχική τους μορφή: δημητριακά, όσπρια, άλευρα και εποχικά τρόφιμα που ανήκουν στην καθημερινή ζωή του αγροκτήματος.
Και όλο και περισσότερο, αναζητούμε τρόπους να μοιραστούμε το ίδιο το αγρόκτημα — μέσα από το φαγητό, τη φιλοξενία και εμπειρίες που γεννιούνται από τον τόπο.
Δεν είναι ξεχωριστές δραστηριότητες, αλλά διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου τόπου.
Είτε κάποιος ανοίγει μια δέσμη τσαγιού του βουνού, είτε ετοιμάζει ένα απλό γεύμα με το αλεύρι μας, είτε μαγειρεύει με τα εποχικά προϊόντα μας, είτε απολαμβάνει ένα αφέψημα, είτε κάθεται στο ίδιο το αγρόκτημα, ελπίζουμε να συναντήσει κάτι από τον τόπο από τον οποίο όλα αυτά προέρχονται.
Μια αίσθηση εποχής.
Μια αίσθηση υπομονής.
Μια αίσθηση τόπου.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την αρχή του αγροκτήματος, η γη εξακολουθεί να μας διδάσκει πώς να δουλεύουμε μαζί της και όχι απλώς πάνω σε αυτήν.